BIG bang 

கலையின் ஒரு வடிவம்  -  அழித்தலும் ஆக்குதலும்

Feb 2006 எரிமலை சஞ்சிகை  - VP. வாசுகன் 

Architecture and Morality 2004 Glenn Brown தைலவர்ணம் 140 x 98 cm

​ஐரோப்பிய நாடுகளில் தற்பொழுது விளம்பரப் பதாகைகளை,   சிவப்பு நிறத்தில்  'பிக் பங் Big Bang' காண்பியம் அலங்கக்கின்றன. ​பல்வேறு கலை முயற்சிகளும்,  பரீட்சார்த்த படைப்புக்களும், ஆவணப்படுத்தல்களும், எதிர்வினையாற்றல்களும் அரங்கேறும்  இவ்வுலகில் கலை தன்பங்கை  ஏற்பதற்கு தவறவில்லை. இவ்வகையில் 'லு சொந்ர் பொம்பிடு பாரிஸில் Le Centre Pompidou Paris' - நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் மாபெரும் காண்காட்சியை 'பிக் பங்' என பெயரிட்டுள்ளனர்.

பிக் பங் - மாபெரும் அழுத்தம் அல்லது மாபெரும் மோதல் எனலாம். "அழித்தலும் ஆக்குதலும்" - ராட்சத கற்கள் மோதி அதன் ஈர்ப்பு விசையாலும் இரசாயன மாற்றங்களினாலும் பெரும் கல் நடுவேயும் அதனை சுற்றிய மற்றயவை ஒழுங்குமுறையில் சூரிய குடும்பம் பிறந்து சுமார் 4.6 பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு. புதியதொரு படைப்பை உருவாக்கியதுபோல் பிக் பங் காண்பியம் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டிருந்தது சிறப்பு. 'கத்றின் க்ரேனியே Catherine Grenier' என்பவரால் தொகுக்கப்பட்ட "பிக் பங்" காண்பியம் - கலை இயக்கங்களை (சுரியலிசம் Surrealism, கியூபிசம் Cubism) தனித்தனியாகப் பார்க்கும் முறையிலிருந்து மாற்றின.  பதிலாக, ஒரு முக்கியமான கருத்தை முன்வைத்து -20ம் நூற்றாண்டு என்பது உடைத்தல் அல்லது அழித்தல் என்ற செயற்பாட்டால் வரையறுக்கிறது - என்பது ஒரு வாதம். நவீன கலை பிறக்க வேண்டுமானால், கலைஞர்கள் முதலில் கடந்த கால மரபுகளை கருத்தில்கொண்டு படைப்பின் அழகு, அதன் வடிவம், கட்டமைப்பு போன்றவற்றை அழிக்க வேண்டும் என்று இந்தக் கண்காட்சி வாதிடுதல் -  மையக்கரு. 

காண்பியத்தில் 200 கலைஞர்களின் 500க்கும் மேற்பட்ட படைப்புகள் காட்சிப்படுத்தப்பட்டன. இங்கு காட்சிப்படுத்தப்படுள்ள பல படைப்புகள் தனியார் சொத்தாகவும் Private collection, அருங்காட்சியகம் மற்றும் காண்பியக் கூடங்கலிருந்தது சேகரிக்கப்பட்டவையே. அவை ஒவ்வொன்றையும் வெவ்வேறு நாடுகளில் இருந்து ஒன்றுதிரட்டி அதற்கான பாதுகாப்பு, காப்புறுதி, களஞ்சியம், போக்குவரத்து போன்ற நடைமுறை சிக்கல்களைத் தாண்டி பிரபலமான படைப்புகளை ஒரே நேரத்தில் காட்சிப்படுத்துவது மாபெரும் விடயமே. சென்ற நூற்றாண்டுகளின் படைப்பாளிகளின் படைப்புக்கள் மட்டுமல்லாமல் சமகாலத்து படைப்பாளிகளின் படைப்புகள் சிலவும் காண்பியத்தில். வியப்புக்குள்ளாக்கும் வகையில் - நுழைவாயில் சீட்டை பெறுவதற்காக வரிசையில் நின்ற பொழுது வரிசையின் நீளம் அதில் நின்ற மக்கள் பேசிய வெவ்வேறு மொழி, வெவ்வேறு தேசங்களில் இருந்து வருகை தந்த மக்களின் ஆர்வம் நவீன கலைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதையே வெளிக்காட்டுகிறது - பிக் பங்.
​
மண்டபத்தினுள் நுழையும் பொழுதே 'பிக் பங்'கிற்கு அர்த்தம்  தெரிவிப்பது போன்று ஒரு சிறு நிகழ்வு - பிக் பங் காண்பிய பட்டியல் Catalogue வாசலின் இடதுபுறத்திலிருந்து, அதை எடுப்பதா அல்லது நிலத்தில் தென்பட்ட, தெளிக்கப்பட்டிருந்த சிவப்பு வர்ணத்தைப் புகைப்படம் பிடிப்பதா என ஒரு கணம் ஊகிக்கும் பொழுதே - கூடத்தின் பணியாளர் ஒருவர்  விரைவாக துப்புரவு செய்ய ஆரம்பிக்க முன்னரே  விரைந்து நானும் புகைப்படம் பிடித்தேன். அது சிவப்பு வர்ணமல்ல மனித இரத்தம் என்பதை அப்போழுதே புரிந்து கொண்டேன். அவ்விடயம் கண்காட்சியில் உட்படுத்தப்படாத ஒரு சிறு சம்பவம்.
​
"பிக் பேங்" காட்சி சர்ச்சைக்குரியதாகிறது, ஏனெனில் அது ஒரு ஒழுங்கற்ற முறையை கையாளுகிறது. 1910ன் ஒரு சிற்பத்தையும், 1990ன் ஒரு வீடியோ படைப்பையும் ஒரே தளத்தில் காட்சிப்படுத்துகிறது அழகியலோடு. ஒரு சிறுமியும் அவளது முப்பாட்டனும் வீதியில் தற்செயலாக சந்திக்கும்போது இரு வேறுபட்ட கருத்துக்களை பாசத்தோடு பேசிக்கொள்வது போலாகிறது அச்செயல்முறை. ஒரு கலைப் படைப்பை வெறும் வரலாற்றுப் பாடமாகப் பார்க்காமல், கலையின் ஒரு தொடர்ச்சியான மாற்றமாகப் பார்க்க, பார்வையாளர்களை அழைக்கிறது - புதுமையுடன். இது உலகத்தின் முடிவைப் பற்றியது அல்ல, மாறாக, விவாதம் கலந்த பிறப்பைப் பற்றியது இப்புதிய உலகில்.

மனிதனிலும் மூன்று மடங்கு உயரமுள்ள கண்ணை பறிக்கும் வர்ணத்திலான ஓவியத்துடன் ஆன பார்வையுடன் ஆரம்பித்தோம் - டானியல் ரிஸ்ட் Daniel Richter - Duueh 2003. வலது புற சுவரில்  பிக்காசோவின் Pablo Picasso - கடற்கரையில் பெண்கள் Femmes devant la mer 1956 இடது புறம் பேகனின் Francis Bacon அறையில் மூன்று உருவங்கள் Three figures in a room என வருணிப்பதற்கு வார்த்தைகளை வெல்லுகின்றன படைப்புக்கள். 

ஒரு சிற்பத்தின் அழகும் வலிமையும் படைக்கும் பொருளைக் கொண்டு அமைவது ஒருபுறம் - அதனை காட்சிப்படுத்த - ஒழுங்கமைப்பு முறை இன்னொருபுறம். இவ்வகையில் அடுத்தடுத்து இரண்டு மீற்றர் உயரமுள்ள சில மனித முழு உருவ சிலைகள் வரிசையில் போட்டிக்கு என்னை பார் என்றன - திமிருடன். அவ்வரிசையில் இறுதியில்  இரண்டு அடி உயரமுள்ள உலோகத்திலான சிலைக்கு கறுப்பு துணியிலான ஆடை. இடுப்புக்கு மேற்பகுதி அசையும் பொறிமுறையோடு ஒரு சிறு மேடையில் காலை நீட்டி அமர்ந்த வண்ணம். ஒரு அடி உயரமுள்ள உலோகத்திலான மணியின் விளிம்பு அதன் நெற்றிக்கு முன்னால் கட்டித் தொங்கியபடி. தொங்க  விட்டிருப்பதை ஒரு பெண் ரசித்துக் கொண்டிருப்பதை நான் ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென அப்பெண் திடுக்கிட்டு போவதையும் பின் அப்பெண் சிரிப்பதையும் கண்டு சிரித்தேன் -எனது புகைப்பட கருவியும் இயங்கியது மின்னல் வேகத்தில். ஒவ்வொரு 10 நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை அந்த இரும்பு சிலை - மனித இயந்திரம் தன்  மண்டையால் மணியை அடிக்கும் வண்ணம் ஆக்கப்பட்டிருந்தது மேடையில் . இச்செயற்ப்பாட்டு முறை காரணமாக சிலையின் நெற்றியில் ஒரு சிறு பள்ளத்தையும் காணலாம். அங்கு உள்ள படைப்புகளில் அது ஒன்று மட்டுமே மாறுபடும் படைப்பாக கருதலாம். ஒரு கணம் டாடாலிச இயக்கத்தை ஞாபகப்படுத்திற்று .

பிக் பேங் காண்பிய தொகுப்பு நூலை 1918ல் உருவாகிய 'டாடாலிச dadaism' பாணியில் அமைத்துள்ளனர். டாடாலிச கலைஞர்களின் முக்கிய நோக்கமாக முன்னோக்கி நகர்வதற்கு முன் அதாவது ஒன்றை உருவாக்குவதற்கு முன் அங்கு இருப்பவற்றை அழித்த பின்னரே அங்கிருந்து புதிய பாணியில் ஆக்குகின்றனர். அதாவது பழைய உலகை அழித்து புதிய உலகை உருவாக்குதல். அதன் மூலம் மனித சக்தியை திசை திருப்புதல்.  

Duueh 2003. Daniel Richter தைலவர்ணம் 300 x 200 cm

'சொந்ர் பொம்பிடுவின்'  அதிபரான 'புருனோ ரசின் Bruno Racine' கூறுகையில் இந்த நூற்றாண்டில் நவீன கலையை வெளிக்காட்டுதலின் நோக்கமே பிக் பங்.  இது முதன்முறையாக மிகப்பிரமாண்டமாக சகல விதமான படைப்புகள் ஒன்று சேர்க்கப்பட்டு ஒழுங்கு செய்யப்பட்ட காண்பியமாகும். இங்கு காண்பியமாகுபவை 20ம் நூற்றாண்டில் சேகரிக்கப்பட்ட ஓவியம், சிற்பம், புகைப்படம், சினிமா, காணொளி, கட்டிடக்கலை, அலங்கார வேலை, எழுத்துக்கள் போன்று இன்னும் பல. அதிபரின் முக்கிய நோக்கமாக அங்குள்ள கலைப்படைப்புகளை நிச்சயம் உள்வாங்கி அல்லது விளங்கிக்கொள்ளல் வேண்டும். ஏனெனில் 20ம் நூற்றாண்டுக்கு முன் நடைபெற்ற கலைப்படைப்புகளை அப்போதே புரிந்துகொள்ள முடியும்.

'கியூபிச Cubism (திண்மவியல்)' பாணியின் தந்தை என கருதப்படும்  ஜோஜ் பிராக் Georges Braque 1882 - 1963 அறியப்பட்டாலும் பிக்காஸோவே கியூபிசத்தை மக்கள் மயப்படுத்தினார். தொடர்ந்து கியூபிச பாணியை பல படைப்பாளிகள் பின்பற்றியுள்ளனர். அதனை பின்னர் 'டாடாலிசர்' Dadaists சற்று சுழற்சிப்படுத்தியும் மாற்றியும் அமைத்தனர். தற்போது உருக்குலைந்த வடிவங்களாகவும் அதனுள் ஒரு வடிவத்தை தேடுவதுமான படைப்புகள் ஆக்கப்பட்டு வருகின்றன. ​

Femmes devant la mer 1956 - Pablo Picasso தைலவர்ணம் 195 x 260 cm

பிக் பங் காண்பியத்தின் முக்கிய எட்டு தலைப்புகளுடன் பிரிக்கப்பட்டு  அதன்கீழ்  பல உப தலைப்புகளாக பல படைப்புகள் பிரிக்கப்பட்டு ஒழுங்கமைக்கப்பட்டடிருந்தன. அவைக்கான விளக்கப்பட்டியல்கள் ஆங்காங்கே​ சுவரில் எழுதப்பட்டிருந்தன. ஒரு கனதியான காண்பியமென்பதால் இரண்டு மூன்று தடவைகள் தரிசிப்பதன் மூலமே புரிதலுக்குள்ளாவோம். ​​

​எட்டு தலைப்புக்களாவன

1. Destruction: அழிவு, அழிவுக்கு காரணமான
   
2. Construction: கட்டுமானம், நிர்மாணித்தல்
   
3. Archaism:  தொன்மைவாதம்
   
4. Sex:  பாலினம்
   
5. War: போர்
   
6. Subversion: சதி, அழிக்கத்தக்க 
   
7. Melancholy: சோகம் 
   
8. Re enchantment: மந்திரத்தால் கட்டுதல், வசீகரிக்கும் சக்தி
   

படைப்புகள் அழிக்கப்பட்ட போதிலும்.அழிவுகளில் எஞ்சிய வை மீள்  உருவாக்கப்படுகின்றன. ஆகவே பழையவை மூலமே புதியவை ஆக்கப்படுகின்றனவோ. காண்பியம் - பூமியை ஒரே நாளில் வலம் வருவதோடு, ஒன்பது கிரகங்களையும் சுற்றி வருவது போன்ற உணர்வை தந்தது.

பாரிஸில் இயங்கும் முன்னணி இதழ்களான Le Monde, Libération மற்றும் சில சர்வதேச கலை இதழ்கள் இக்காண்பியம் பற்றிப் பல்வேறு கோணங்களில் விவாதித்தன, அவை, வேறு கலை சஞ்சிகைகளையும் கலை விமர்சகர்களின் கருத்துக்களையும் முன்வைத்தன - பல கலை விமர்சகர்கள் சென்டர் பொம்பிடூவின் இந்தத் துணிச்சலான புரட்சிகரமான முயற்சியைப் பாராட்டினர். அருங்காட்சியகம் என்பது ஒரு தேக்கமடைந்த குளம் அல்ல, அது காடு மலையூடு ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அருவி போன்று இயங்கவேண்டும் - இந்த 'பிக் பேங்' அப்படியே. சில பழமைவாத விமர்சகர்கள் இதைக் கடுமையாக எதிர்த்தனர் - கலைப் படைப்புகளை அவற்றின் கால வரிசைப்படி (Chronology) பார்க்காமல், வெவ்வேறு காலக்கட்டத்தைச் சேர்ந்த படைப்புகளை ஒன்றாகக் கலப்பது பார்வையாளர்களுக்குக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தும் என்று அவர்கள் வாதிட்டனர். அழிவு Destruction என்பதை ஒரு ஆக்கபூர்வமான வாதிடும் கருத்தியலை முன்வைத்தது பிக் பங் ஆனால் எதிர்கருத்து - கலையை உருவாக்குவதற்கு அதை முதலில் சிதைக்க வேண்டுமா?" என்ற தத்துவ ரீதியான கேள்வி அப்போது பிரான்ஸ் கலை உலகில் பரவலாகப் பேசப்பட்டதும் உண்மை. விமர்சகர்கள் கருத்து வேறுபட்டாலும், பொதுமக்கள் மத்தியில் இது பெரும் வெற்றி பெற்ற காண்பியம். குறிப்பாக புதிய தலைமுறையினரிடத்தும்,  நவீன கலை ஆர்வலர்களிடத்தும் பெரும்பேசுபொருளாக மாறின. காண்பியம் முன்வைத்த கருப்பொருள் – Main subject சமகாலத்தோடு பிணைந்ததாகவும் ஏதிர்காலம் பற்றி பறைவதாகவும் மிகவும் எளிமையாகவும் சுவாரஸ்யமாகவும் இருப்பதாகவும் கருதினர்.

மிலேனியம் ஆண்டு என பேசப்பட்ட 2000ம்  ஆண்டின் முற்பகுதி கலை உலகில் மிகவும் பரபரப்பான ஒரு காலகட்டம். மிலேனியத்தின் ஆரம்பத்தில் மக்கள் பாவனைக்கு வந்த 'தரவு சேமிப்பு அட்டை Memory Card'  சக்கரத்தின் தேவையை பின்தள்ளிற்று. பிக் பங்கில் அதன் தாக்கத்தை உணர்ந்தோம். அதே கலக்கடத்தில் நம் கைகளுக்கு கிடைத்த 'திறன்பேசி Smartphone'ன் வருகை பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்திற்று. நவீன கலைக்கும், சமகால கலைக்கும் இடையே ஒரு பெரிய உரையாடல் நடந்த காலம். ஒருபுறம் அருங்காட்சியகங்கள் புதுப்பிக்கப்பட்டன, மறுபுறம் பாரிஸில் உள்ள பழமைவாத கலைக்கூடங்களிலும் தாக்கத்தை கிளப்பின "பிக் பங்" போன்ற புதிய சிந்தனை முறைகள். ​

Femme debout II - 1959 - 1960 , Alberto Giacometti (1901, Suisse - 1966, Suisse) Bronze 275 x 32 x 58 cm

La Mariée 1963 - Niki de Saint Phalle (1930, France - 2002, États-Unis) Sculpture, Technique - Grillage, plâtre, dentelle encollée, jouets divers peints 226 x 200 x 100 cm

Vanitas: Flesh Dress for an Anorexic Albino 1987 - Jana Sterbak (1955, Czechoslovakia) Vanitas: Flesh Dress for an Anorexic Albino - Installation - Technique - Raw beef sewn onto a metal mannequin, 155 cm

Chizensei Konseimao (Planète Nature) 1960 - Kazuo Shiraga (1924, Japon - 2008, Japon) Huile sur toile 161,5 x 130 cm

BIG BANG
கலையின் ஒரு வடிவம்  -  அழித்தலும் ஆக்குதலும்
எரிமலை சஞ்சிகை - இலக்கிய மாத இதழ் 
Feb 2006 VP. வாசுகன்
www.vasuhan.com

english 

This article, titled "Big Bang: Destruction and Creation," was written by VP. Vasukan for the February 2006 issue of Erimalai magazine. It provides a detailed review and philosophical analysis of the "Big Bang" exhibition held at the Centre Pompidou in Paris (2005–2006).
Here is a summary of the key points:
1. The Core Philosophy: Destruction as CreationThe exhibition, curated by Catherine Grenier, challenged the traditional way of viewing art history. Instead of looking at art movements (like Surrealism or Cubism) in isolation or chronological order, the exhibition argued that 20th-century art is defined by the act of "breaking" or "destroying." To create something modern and new, artists first had to destroy the traditional structures, beauty standards, and rules of the past.
2. Scale and Organization

• Scope: The show featured over 500 works by 200 artists, gathered from private collections and museums worldwide.
• Thematic Structure: Rather than a timeline, the art was organized under eight major themes:
  • Destruction, Construction, Archaism, Sex, War, Subversion, Melancholy, and Re-enchantment.
• The "Conversation": The author describes the curation as a "clash" or "pressure" (like the cosmic Big Bang). By placing a 1910 sculpture next to a 1990 video piece, the exhibition created a dialogue across generations, much like a young girl talking to her great-grandfather.

3. Key Artworks Highlighted

• Daniel Richter: The author notes being struck by the massive, colorful 2003 painting Duueh.
• Masters: The exhibition included heavyweights like Pablo Picasso (Femmes devant la mer) and Francis Bacon (Three Figures in a Room).
• The "Iron Man" Sculpture: The author describes a fascinating mechanical sculpture that sat on a platform and, every 10 minutes, would strike its own head against a hanging metal bell. This repetitive act of "impact" left a dent in the statue's forehead, embodying the exhibition's theme of physical stress and sound.

4. Critical Reception and Public Impact

• Controversy: The exhibition sparked a massive debate in France. Conservative critics hated the lack of chronology, fearing it would confuse the public. However, many praised it as a "waterfall" of fresh ideas that moved the museum away from being a "stagnant pond."
• The Question: The central philosophical debate sparked by the show was: "Must one first destroy art in order to create it?"
• Public Interest: Despite the academic debates, the show was a massive success with the public, particularly the younger generation who felt the themes resonated with the fast-changing world of the early 2000s (the rise of smartphones, memory cards, and digital data).

5. Personal ReflectionsThe author shares a poignant moment at the entrance: seeing a red splash on the floor and rushing to photograph it, thinking it was a "Big Bang" art installation, only to realize it was actual human blood from a minor accident. This blurred the line between the "staged" art of destruction inside and the "real" chaos of life outside.

​français 

Cet article, intitulé « Big Bang : Destruction et Création », a été écrit par VP. Vasukan pour le numéro de février 2006 du magazine Erimalai. Il propose un compte-rendu détaillé et une analyse philosophique de l'exposition « Big Bang » qui s'est tenue au Centre Pompidou à Paris (2005-2006).
Voici un résumé des points clés :

1. La philosophie centrale : La destruction comme créationL'exposition, dont le commissariat était assuré par Catherine Grenier, remettait en question la manière traditionnelle de percevoir l'histoire de l'art. Au lieu d'examiner les mouvements artistiques (comme le surréalisme ou le cubisme) de manière isolée ou chronologique, l'exposition soutenait que l'art du XXe siècle se définit par l'acte de « briser » ou de « détruire ». Pour créer quelque chose de moderne et de nouveau, les artistes ont d'abord dû détruire les structures traditionnelles, les canons de beauté et les règles du passé.
2. Échelle et organisation

• Envergure : L'événement présentait plus de 500 œuvres de 200 artistes, provenant de collections privées et de musées du monde entier.
  
• Structure thématique : Plutôt qu'une chronologie, l'art était organisé selon huit thèmes majeurs : Destruction, Construction, Archaïsme, Sexe, Guerre, Subversion, Mélancolie et Réenchantement.
  
• La « Conversation » : L'auteur décrit la mise en scène comme un « choc » ou une « pression » (à l'image du Big Bang cosmique). En plaçant une sculpture de 1910 à côté d'une œuvre vidéo de 1990, l'exposition créait un dialogue entre les générations, semblable à une jeune fille discutant avec son arrière-grand-père.
  

3. Œuvres d'art marquantes

• Daniel Richter : L'auteur note avoir été frappé par l'immense peinture colorée de 2003 intitulée Duueh.
  
• Les Maîtres : L'exposition incluait des figures de proue comme Pablo Picasso (Femmes devant la mer) et Francis Bacon (Trois figures dans une pièce).
  
• La sculpture de « l'homme de fer » : L'auteur décrit une fascinante sculpture mécanique posée sur une plateforme qui, toutes les 10 minutes, frappait sa propre tête contre une cloche métallique suspendue. Cet acte répétitif d'impact laissait une marque sur le front de la statue, incarnant le thème du stress physique et du son propre à l'exposition.
  

4. Réception critique et impact public

• Controverse : L'exposition a suscité un immense débat en France. Les critiques conservateurs déploraient l'absence de chronologie, craignant que cela ne confonde le public. Cependant, beaucoup l'ont saluée comme une « cascade » d'idées fraîches qui empêchait le musée de devenir un « étang stagnant ».
  
• La Question : Le débat philosophique central soulevé était : « Doit-on d'abord détruire l'art pour pouvoir le créer ? »
  
• Intérêt du public : Malgré les débats académiques, l'exposition fut un immense succès populaire, particulièrement auprès de la jeune génération qui trouvait que les thèmes résonnaient avec le monde en mutation rapide du début des années 2000 (l'essor des smartphones, des cartes mémoire et des données numériques).
  

5. Réflexions personnellesL'auteur partage un moment poignant à l'entrée : apercevant une tache rouge sur le sol, il s'est précipité pour la photographier, pensant qu'il s'agissait d'une installation artistique liée au « Big Bang », pour réaliser ensuite qu'il s'agissait de véritable sang humain provenant d'un accident mineur. Cela a brouillé la frontière entre l'art de la destruction « mis en scène » à l'intérieur et le chaos « réel » de la vie à l'extérieur.