Kavish Khoury 17.11.1978 - 16.09.2026
"Class" is a word Kaveesh uses a lot. He does not easily give priority to low-quality activities. As seen in the photo, he is uniquely classy in his style, clothing, and behavior. Talking to his friend Cella about this, he said, "He never used vulgar language even among friends. Backbiting and idle talk were very rare in Kaweesh. There were no idle laughs either, however - there was no shortage of laughter and fun when meeting friends.
Not only did he dress classily, but from the time he came to France until the end, he worked at a high-quality salary in an Italian tailoring company called 'Kiton', which had an international footprint. I have the experience of working at Kaweesh's workplace during the summer holidays. I was shocked to see the prices of the clothes in the shop. When I met the manager of the shop last week, he was shocked and deeply saddened by Kaweesh's loss. In talking to him, Kaweesh lived his work as if he were a god, never missing work, knowing many languages, and not talking nonsense - he was born in Veemankamat, Jaffna, and lived a Tamil life, but due to the struggle He moved to Colombo and studied Sinhala and English there. At the end of his teenage years, he studied Arabic for employment in an Arab country. "He took charge of the house, took refuge in France and studied French and worked hard for the family," Kaweesh's younger brother said with concern and tears in his eyes. We lost Kaweesh last Wednesday afternoon; Kaweesh's younger brother rushed from London later that day and was shocked. Kaweesh's facial expression, body language, and language were visible in him.
In Veeman Kamathil - I met Kaweesh's older sister in the late eighties in the tuition class of Duraisamy Teacher; Even today, she has the same body language, body language, conversation, hospitality, and smiling face. Wherever he sees her, after asking about her well-being, the younger brother will talk about Kaweesh. His affection for his younger brother is manifold. The lives of Eelam women are filled with many painful epics about facing hardships such as cultural values and living for others..."
We realized that Kaveesh's sister's three daughters, who have reached the end of their teens, behave responsibly and caringly, and their affection for their uncle.
Rex Anna, who holds the family and social responsibility, and Kaveesh's sudden death like a big umbrella, is worthy of respect. Sudden death struck him like thunder. Yet he is carrying the official responsibilities for the funeral. Thank you Rex Anna! Bon courage.
Kaveesh was my first friend in French class when I came to France. How 25 years have flown by! When I arrived, I needed an official home address. After asking Kaveesh's sister, Rex Anna also volunteered to recommend his home address to me. I benefited from it for a year. Thank you very much!
Kaveesh - He introduced Shiva. The three of us traveled around many places in France; the photographs are the witness. Those immortal memories are the treasure of friends. Marriages temporarily created gaps; however, phone calls and some regular meetings are intangible. Kaveesh's uniqueness is to be friendly with only a few selected friends. He does not quarrel with anyone; if bitterness arises, he cuts off contacts. He used to maintain regular phone calls only with specific people.
Deaths are not those of the first generation who did not have foreknowledge in the diaspora! What can we learn from the deceased? Affection for children, the importance of the next generation's educational qualifications, a disease-free life - beyond religion, beyond division, beyond homeland - the noble birth of the animal that unites with love - the pursuit of knowledge is an imperishable wealth.
As those who have borne the pain of loss, relatives, and friends, such Silent affirmations in the moment - Thank you to everyone who joined together to fill the void left by his loneliness, overcoming differences. The continuation of this new relationship will be our remembrance of him.
This life given by nature is continuous. Deaths are the law of nature. Human life, which carries memories, is forever for the future. May Kaveesh's final journey merge with nature. As those who carry his memory... Thank you.
"Class" is a word Kaveesh uses a lot. He does not easily give priority to low-quality activities. As seen in the photo, he is uniquely classy in his style, clothing, and behavior. Talking to his friend Cella about this, he said, "He never used vulgar language even among friends. Backbiting and idle talk were very rare in Kaweesh. There were no idle laughs either, however - there was no shortage of laughter and fun when meeting friends.
Not only did he dress classily, but from the time he came to France until the end, he worked at a high-quality salary in an Italian tailoring company called 'Kiton', which had an international footprint. I have the experience of working at Kaweesh's workplace during the summer holidays. I was shocked to see the prices of the clothes in the shop. When I met the manager of the shop last week, he was shocked and deeply saddened by Kaweesh's loss. In talking to him, Kaweesh lived his work as if he were a god, never missing work, knowing many languages, and not talking nonsense - he was born in Veemankamat, Jaffna, and lived a Tamil life, but due to the struggle He moved to Colombo and studied Sinhala and English there. At the end of his teenage years, he studied Arabic for employment in an Arab country. "He took charge of the house, took refuge in France and studied French and worked hard for the family," Kaweesh's younger brother said with concern and tears in his eyes. We lost Kaweesh last Wednesday afternoon; Kaweesh's younger brother rushed from London later that day and was shocked. Kaweesh's facial expression, body language, and language were visible in him.
In Veeman Kamathil - I met Kaweesh's older sister in the late eighties in the tuition class of Duraisamy Teacher; Even today, she has the same body language, body language, conversation, hospitality, and smiling face. Wherever he sees her, after asking about her well-being, the younger brother will talk about Kaweesh. His affection for his younger brother is manifold. The lives of Eelam women are filled with many painful epics about facing hardships such as cultural values and living for others..."
We realized that Kaveesh's sister's three daughters, who have reached the end of their teens, behave responsibly and caringly, and their affection for their uncle.
Rex Anna, who holds the family and social responsibility, and Kaveesh's sudden death like a big umbrella, is worthy of respect. Sudden death struck him like thunder. Yet he is carrying the official responsibilities for the funeral. Thank you Rex Anna! Bon courage.
Kaveesh was my first friend in French class when I came to France. How 25 years have flown by! When I arrived, I needed an official home address. After asking Kaveesh's sister, Rex Anna also volunteered to recommend his home address to me. I benefited from it for a year. Thank you very much!
Kaveesh - He introduced Shiva. The three of us traveled around many places in France; the photographs are the witness. Those immortal memories are the treasure of friends. Marriages temporarily created gaps; however, phone calls and some regular meetings are intangible. Kaveesh's uniqueness is to be friendly with only a few selected friends. He does not quarrel with anyone; if bitterness arises, he cuts off contacts. He used to maintain regular phone calls only with specific people.
Deaths are not those of the first generation who did not have foreknowledge in the diaspora! What can we learn from the deceased? Affection for children, the importance of the next generation's educational qualifications, a disease-free life - beyond religion, beyond division, beyond homeland - the noble birth of the animal that unites with love - the pursuit of knowledge is an imperishable wealth.
As those who have borne the pain of loss, relatives, and friends, such Silent affirmations in the moment - Thank you to everyone who joined together to fill the void left by his loneliness, overcoming differences. The continuation of this new relationship will be our remembrance of him.
This life given by nature is continuous. Deaths are the law of nature. Human life, which carries memories, is forever for the future. May Kaveesh's final journey merge with nature. As those who carry his memory... Thank you.
கவீஷ் கௌரி 17.11.1978 - 16.09.2026
"கிளாஸ்" என்ற சொல் கவீஷ் அதிகம் பாவிக்கும் சொல். எளிதில் தரக்குறைவான செயற்பாடுகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்காதவர். நிழற்படத்தில் உள்ளது போல் நடை, உடை, பாவனை அனைத்திலும் அவர் தனித்துவமான கிளாஸ். இது பற்றி நண்பர் செல்லாவுடன் உரையாடுகையில், "நண்பர்கள் மத்தியிலும் கூட தரக்குறைவான சொல்லாடல்களை பிரயோகப்படுத்தியதில்லை. புறம் சொல்லுதல், வீண் பேச்சு மிகவும் குறைந்தே காணப்பட்டது கவீஷிடம். வீண் சிரிப்புகள் கூட இருந்ததில்லை, எனினும் - நண்பர்கள் சந்திப்பில் சிரிப்புகளுக்கும் குதூகலமும குறைவுமில்லை.
கிளாஸாக உடை அணிவது மட்டுமல்ல, பிரான்ஸ் வந்ததிலிருந்து இறுதிவரை 'கிட்டோன்' (Kiton) என்ற சர்வதேசத் தடம் பதித்த இத்தாலியத் தைத்த ஆடைகள் விற்கும் நிறுவமொன்றில், உயர் தரமான சம்பளத்தில் தொழில் புரிந்தவர். கவீஷின் வேலைத்தளத்தில் கோடை விடுமுறை காலத்தில் நான் வேலை செய்த அனுபவம் உண்டு. கடையில் ஆடைகளின் விலை கண்டு மிரண்டேன். சென்ற கிழமை அதன் பொறுப்பாளரைச் சந்தித்ததில், கவீஷின் இழப்பு குறித்து அதிர்ந்தவராய் மிகவும் மனம் வருந்தினார். அவருடன் உரையாடியதில், வேலைக்கு நேரம் தவறாமை, பல மொழிப் புலமை, வீண்பேச்சின்மை - செய்யும் தொழிலே தெய்வம் என வாழ்ந்தவர் கவீஷ்.
யாழ்ப்பாணம் வீமன் காமத்தில் பிறந்து தமிழ் வாழ்வோடு, போராட்டம் காரணமாகக் கொழும்புக்கு இடம்பெயர்ந்து, அங்கே சிங்கள, ஆங்கில மொழிப் பயிற்சி. பதின்வயதின் இறுதியில் அரபு நாட்டில் வேலைவாய்ப்புக்காக அரபு மொழிப் பயிற்சி. வீட்டின் பொறுப்பைக் கையில் ஏந்தி, பிரான்சில் தஞ்சம் புகுந்து பிரெஞ்சு மொழிப் பயிற்சி பட்டறிவுடன் குடும்பத்திற்காக உழைத்தவர் அண்ணா" என கவீஷின் தம்பி எங்களுடன் உரையாடிக் கவலை கொண்டு கண்கலங்கினார். சென்ற புதன் மதியம் நாம் அறிந்த கவீஷின் இழப்பு; அன்று பின்னேரம் லண்டனில் இருந்து கவீஷின் தம்பி விரைந்து வந்து அதிர்ந்தே போனார். அவரில் கவீஷின் முகபாவனை, உடல்வாகு, மொழிநடை அப்படியே தென்பட்டன.
வீமன் காமத்தில் - துரைச்சாமி டீச்சரின் டியூஷன் கிளாஸில் எண்பதுகளின் இறுதியில் கவீஷின் அக்காவைக் கண்டு பழக்கம்; இன்றும் அதே உடல்வாகு, உடல்மொழி, உரையாடல், உபசரிப்பு, சிரித்த முகம். எங்கு கண்டாலும் நலம் விசாரித்த பின், தம்பி கவீஷ் பற்றி பேசுவார். தம்பியின் மேல் பாசம் பன்மடங்கு. ஈழத்துப் பெண்கள் வாழ்வில் கலாச்சார விழுமியங்கள், மற்றவருக்காக வாழ்தல் போன்ற இன்னல்களுக்கு முகம் கொடுத்து வாழ்வதென்பது ஈழத்துப் பெண்களின் வலி நிறைந்த காவியங்கள் பல..."
பதின்வயதின் இறுதியை எட்டியுள்ள கவீஷின் அக்காவின் மூன்று பெண் பிள்ளைகளும் பொறுப்பாகவும் அக்கறையுடனும் நடந்து கொள்வதையும், மாமன் மீது அவர்கள் கொண்டுள்ள பாசத்தையும் உணர்ந்து கொண்டோம்.
பெரும் குடைபோல் குடும்பத்தையும் சமூகப் பொறுப்பையும், கவீஷின் திடீர் இறப்பையும் தாங்கி நிற்கும் ரெக்ஸ் அண்ணா மரியாதைக்குரியவர். திடீர் மரணம் அவரை இடியைப் போல் தாக்கியது. இருந்தும் இறுதிக்கிரிகைக்கான உத்தியோகபூர்வமான பொறுப்புக்களைத் தாங்கி நிற்கிறார். நன்றிகள் ரெக்ஸ் அண்ணா! Bon courage.
பிரான்சுக்கு வந்த காலத்தில் பிரெஞ்சு வகுப்பில் எனக்கு முதலில் பழகிய நண்பர் கவீஷ். 25 ஆண்டுகள் எவ்வாறு புரண்டோடின! வந்த காலத்தில் எனக்கு உத்தியோகபூர்வ வீட்டு முகவரி (Official address) தேவைப்பட்டது. கவீஷின் அக்காவிடம் கேட்டு, ரெக்ஸ் அண்ணாவும் முன்வந்து எனக்குத் தமது வீட்டின் முகவரியைப் பரிந்துரைத்தனர். அதில் ஓராண்டு பயன் அடைந்தேன். நன்றிகள் பல!
கவீஷ் - சிவாவை அறிமுகப்படுத்தினார். மூவரும் பிரான்சின் பல இடங்களைச் சுற்றி வந்தோம்; புகைப்படங்களே சாட்சி. அழியாத அந்த நினைவுகளும் நண்பர்களின் பொக்கிசமே. திருமணங்கள் இடைவெளிகளைத் தற்காலிகமாக ஏற்படுத்தின; என்றாலும் தொலைபேசி அழைப்புகளும் சில தொடர் சந்திப்புகளும் அரூபமானவை. தேர்ந்த சில நண்பர்களுடன் மட்டுமே நட்போடு பழகுவது கவீஷின் தனித்துவம். யாரிடமும் முரண்பட்டுச் சண்டையிடுவதுமில்லை; கசப்பு ஏற்படுமாயின் தொடர்புகளைத் துண்டித்துக்கொள்வார். குறிப்பிட்ட நபர்களோடு மட்டும் தொடர் தொலைபேசி அழைப்பை பேணிவந்தார்.
புலம்பெயர் வாழ்வில் முன்னறிவு பெற்றிராத முதற்தலைமுறையினரது அல்ல மரணங்கள்! மரணித்தவரிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்வதென்ன? பிள்ளைப் பாசம், அடுத்த தலைமுறையின் கல்வித் தகைமையின் முக்கியத்துவம், நோயற்ற வாழ்வு - மதம் கடந்து, பிரிவினை கடந்து, ஊர்தேசம் கடந்து - அன்பால் ஒருங்கிணையும் விலங்கினத்தின் உன்னத பிறப்பே மானிடம் -அறிவுத் தேடல் ஊக்குவிப்பே அழியாச் செல்வம்.
இழப்பின் வலி சுமந்தவர்களாக உற்றார், உறவினர், நண்பர்கள் ஒருங்கிணைந்த இத்தகைய தருணத்தில் மௌனமாக ஏற்கும் உறுதிகள் - அவரது தனிமை தந்த வெற்றிடத்தை நிரவ, வேற்றுமைகள் களைந்து ஒருங்கிணைந்த அனைவருக்கும் நன்றி. இந்தப் புதிய உறவாடல் நிலைப்பதே அவருக்கு நாம் செய்யும் நினைவேந்தலாக அமையும்.
இயற்கை தந்த இந்த வாழ்வு தொடர்ச்சியானது. மரணங்கள் இயற்கையின் நியதி. நினைவுகள் சுமக்கும் மனித வாழ்வு என்றென்றும் எதிர்காலத்தினருக்கானது. கவீஷின் இறுதிப்பயணம் இனிதே இயற்கையோடு சங்கமிக்கட்டும். அவரது நினைவைச் சுமந்தவர்களாக...
நன்றி.
"கிளாஸ்" என்ற சொல் கவீஷ் அதிகம் பாவிக்கும் சொல். எளிதில் தரக்குறைவான செயற்பாடுகளுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்காதவர். நிழற்படத்தில் உள்ளது போல் நடை, உடை, பாவனை அனைத்திலும் அவர் தனித்துவமான கிளாஸ். இது பற்றி நண்பர் செல்லாவுடன் உரையாடுகையில், "நண்பர்கள் மத்தியிலும் கூட தரக்குறைவான சொல்லாடல்களை பிரயோகப்படுத்தியதில்லை. புறம் சொல்லுதல், வீண் பேச்சு மிகவும் குறைந்தே காணப்பட்டது கவீஷிடம். வீண் சிரிப்புகள் கூட இருந்ததில்லை, எனினும் - நண்பர்கள் சந்திப்பில் சிரிப்புகளுக்கும் குதூகலமும குறைவுமில்லை.
கிளாஸாக உடை அணிவது மட்டுமல்ல, பிரான்ஸ் வந்ததிலிருந்து இறுதிவரை 'கிட்டோன்' (Kiton) என்ற சர்வதேசத் தடம் பதித்த இத்தாலியத் தைத்த ஆடைகள் விற்கும் நிறுவமொன்றில், உயர் தரமான சம்பளத்தில் தொழில் புரிந்தவர். கவீஷின் வேலைத்தளத்தில் கோடை விடுமுறை காலத்தில் நான் வேலை செய்த அனுபவம் உண்டு. கடையில் ஆடைகளின் விலை கண்டு மிரண்டேன். சென்ற கிழமை அதன் பொறுப்பாளரைச் சந்தித்ததில், கவீஷின் இழப்பு குறித்து அதிர்ந்தவராய் மிகவும் மனம் வருந்தினார். அவருடன் உரையாடியதில், வேலைக்கு நேரம் தவறாமை, பல மொழிப் புலமை, வீண்பேச்சின்மை - செய்யும் தொழிலே தெய்வம் என வாழ்ந்தவர் கவீஷ்.
யாழ்ப்பாணம் வீமன் காமத்தில் பிறந்து தமிழ் வாழ்வோடு, போராட்டம் காரணமாகக் கொழும்புக்கு இடம்பெயர்ந்து, அங்கே சிங்கள, ஆங்கில மொழிப் பயிற்சி. பதின்வயதின் இறுதியில் அரபு நாட்டில் வேலைவாய்ப்புக்காக அரபு மொழிப் பயிற்சி. வீட்டின் பொறுப்பைக் கையில் ஏந்தி, பிரான்சில் தஞ்சம் புகுந்து பிரெஞ்சு மொழிப் பயிற்சி பட்டறிவுடன் குடும்பத்திற்காக உழைத்தவர் அண்ணா" என கவீஷின் தம்பி எங்களுடன் உரையாடிக் கவலை கொண்டு கண்கலங்கினார். சென்ற புதன் மதியம் நாம் அறிந்த கவீஷின் இழப்பு; அன்று பின்னேரம் லண்டனில் இருந்து கவீஷின் தம்பி விரைந்து வந்து அதிர்ந்தே போனார். அவரில் கவீஷின் முகபாவனை, உடல்வாகு, மொழிநடை அப்படியே தென்பட்டன.
வீமன் காமத்தில் - துரைச்சாமி டீச்சரின் டியூஷன் கிளாஸில் எண்பதுகளின் இறுதியில் கவீஷின் அக்காவைக் கண்டு பழக்கம்; இன்றும் அதே உடல்வாகு, உடல்மொழி, உரையாடல், உபசரிப்பு, சிரித்த முகம். எங்கு கண்டாலும் நலம் விசாரித்த பின், தம்பி கவீஷ் பற்றி பேசுவார். தம்பியின் மேல் பாசம் பன்மடங்கு. ஈழத்துப் பெண்கள் வாழ்வில் கலாச்சார விழுமியங்கள், மற்றவருக்காக வாழ்தல் போன்ற இன்னல்களுக்கு முகம் கொடுத்து வாழ்வதென்பது ஈழத்துப் பெண்களின் வலி நிறைந்த காவியங்கள் பல..."
பதின்வயதின் இறுதியை எட்டியுள்ள கவீஷின் அக்காவின் மூன்று பெண் பிள்ளைகளும் பொறுப்பாகவும் அக்கறையுடனும் நடந்து கொள்வதையும், மாமன் மீது அவர்கள் கொண்டுள்ள பாசத்தையும் உணர்ந்து கொண்டோம்.
பெரும் குடைபோல் குடும்பத்தையும் சமூகப் பொறுப்பையும், கவீஷின் திடீர் இறப்பையும் தாங்கி நிற்கும் ரெக்ஸ் அண்ணா மரியாதைக்குரியவர். திடீர் மரணம் அவரை இடியைப் போல் தாக்கியது. இருந்தும் இறுதிக்கிரிகைக்கான உத்தியோகபூர்வமான பொறுப்புக்களைத் தாங்கி நிற்கிறார். நன்றிகள் ரெக்ஸ் அண்ணா! Bon courage.
பிரான்சுக்கு வந்த காலத்தில் பிரெஞ்சு வகுப்பில் எனக்கு முதலில் பழகிய நண்பர் கவீஷ். 25 ஆண்டுகள் எவ்வாறு புரண்டோடின! வந்த காலத்தில் எனக்கு உத்தியோகபூர்வ வீட்டு முகவரி (Official address) தேவைப்பட்டது. கவீஷின் அக்காவிடம் கேட்டு, ரெக்ஸ் அண்ணாவும் முன்வந்து எனக்குத் தமது வீட்டின் முகவரியைப் பரிந்துரைத்தனர். அதில் ஓராண்டு பயன் அடைந்தேன். நன்றிகள் பல!
கவீஷ் - சிவாவை அறிமுகப்படுத்தினார். மூவரும் பிரான்சின் பல இடங்களைச் சுற்றி வந்தோம்; புகைப்படங்களே சாட்சி. அழியாத அந்த நினைவுகளும் நண்பர்களின் பொக்கிசமே. திருமணங்கள் இடைவெளிகளைத் தற்காலிகமாக ஏற்படுத்தின; என்றாலும் தொலைபேசி அழைப்புகளும் சில தொடர் சந்திப்புகளும் அரூபமானவை. தேர்ந்த சில நண்பர்களுடன் மட்டுமே நட்போடு பழகுவது கவீஷின் தனித்துவம். யாரிடமும் முரண்பட்டுச் சண்டையிடுவதுமில்லை; கசப்பு ஏற்படுமாயின் தொடர்புகளைத் துண்டித்துக்கொள்வார். குறிப்பிட்ட நபர்களோடு மட்டும் தொடர் தொலைபேசி அழைப்பை பேணிவந்தார்.
புலம்பெயர் வாழ்வில் முன்னறிவு பெற்றிராத முதற்தலைமுறையினரது அல்ல மரணங்கள்! மரணித்தவரிடமிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்வதென்ன? பிள்ளைப் பாசம், அடுத்த தலைமுறையின் கல்வித் தகைமையின் முக்கியத்துவம், நோயற்ற வாழ்வு - மதம் கடந்து, பிரிவினை கடந்து, ஊர்தேசம் கடந்து - அன்பால் ஒருங்கிணையும் விலங்கினத்தின் உன்னத பிறப்பே மானிடம் -அறிவுத் தேடல் ஊக்குவிப்பே அழியாச் செல்வம்.
இழப்பின் வலி சுமந்தவர்களாக உற்றார், உறவினர், நண்பர்கள் ஒருங்கிணைந்த இத்தகைய தருணத்தில் மௌனமாக ஏற்கும் உறுதிகள் - அவரது தனிமை தந்த வெற்றிடத்தை நிரவ, வேற்றுமைகள் களைந்து ஒருங்கிணைந்த அனைவருக்கும் நன்றி. இந்தப் புதிய உறவாடல் நிலைப்பதே அவருக்கு நாம் செய்யும் நினைவேந்தலாக அமையும்.
இயற்கை தந்த இந்த வாழ்வு தொடர்ச்சியானது. மரணங்கள் இயற்கையின் நியதி. நினைவுகள் சுமக்கும் மனித வாழ்வு என்றென்றும் எதிர்காலத்தினருக்கானது. கவீஷின் இறுதிப்பயணம் இனிதே இயற்கையோடு சங்கமிக்கட்டும். அவரது நினைவைச் சுமந்தவர்களாக...
நன்றி.
Kavish Khoury 17.11.1978 - 16.09.2026
Le mot « classe » revenait souvent chez Kaveesh. Il n'accordait que peu d'importance aux activités futiles. Comme le montre la photo, il était d'une élégance rare, tant dans son style vestimentaire que dans son comportement. En parlant de cela à son ami Cella, il a dit : « Il n'a jamais utilisé de langage vulgaire, même entre amis. Les médisances et les bavardages futiles étaient très rares chez Kaweesh. En revanche, il n'y avait pas de rires inutiles non plus : la joie et la bonne humeur étaient toujours au rendez-vous avec ses amis.
Non seulement il s'habillait avec élégance, mais depuis son arrivée en France jusqu'à la fin, il a travaillé avec un salaire confortable dans une entreprise de confection italienne appelée Kiton, présente à l'international. J'ai eu l'occasion de travailler dans la même boutique que Kaweesh pendant les vacances d'été. J'ai été choqué par les prix des vêtements. Lorsque j'ai rencontré le gérant la semaine dernière, il était bouleversé et profondément attristé par la disparition de Kaweesh. D'après lui, Kaweesh vivait son travail comme un dieu, n'étant jamais absent, parlant plusieurs langues et ne disant jamais de bêtises. Né à Veemankamat, près de Jaffna, il a vécu une vie tamoule, mais face aux difficultés, il a déménagé à Colombo où il a étudié le cinghalais et l'anglais. » À la fin de son adolescence, il a étudié l'arabe pour trouver un emploi dans un pays arabe. « Il a pris en charge la maison, s'est réfugié en France, a appris le français et a travaillé dur pour sa famille », a déclaré le frère cadet de Kaweesh, la voix empreinte de tristesse et les larmes aux yeux. Nous avons perdu Kaweesh mercredi dernier après-midi ; son frère cadet, arrivé de Londres plus tard dans la journée, était sous le choc. Il reconnaissait Kaweesh sur son visage, dans sa gestuelle et dans sa façon de parler.
À propos de Veeman Kamathil : J'ai rencontré la sœur aînée de Kaweesh à la fin des années 80, dans le cours particulier de Duraisamy Teacher. Aujourd'hui encore, elle a conservé la même gestuelle, la même conversation, la même hospitalité et le même sourire. Partout où il la voit, après s'être enquis de sa santé, son frère cadet parle de Kaweesh. Son affection pour lui est immense. La vie des femmes d'Eelam est marquée par de nombreuses épreuves douloureuses, notamment la préservation des valeurs culturelles et le dévouement aux autres…
Nous avons réalisé que les trois sœurs de Kaweesh… Ses filles, désormais adolescentes, se comportent de manière responsable et attentionnée, et leur affection pour leur oncle est indéniable.
Rex Anna, qui porte avec une grande dignité les responsabilités familiales et sociales, et qui a surmonté la disparition soudaine de Kaveesh comme un fardeau immense, mérite notre respect. Ce décès brutal l'a frappé de plein fouet. Pourtant, il assume pleinement l'organisation des obsèques. Merci Rex Anna ! Bon courage.
Kaveesh a été mon premier ami en cours de français à mon arrivée en France. Que le temps passe vite, 25 ans ! À mon arrivée, j'avais besoin d'une adresse officielle. Après avoir demandé à la sœur de Kaveesh, Rex Anna s'est proposé de me la communiquer. J'en ai bénéficié pendant un an. Un grand merci !
Kaveesh – C'est lui qui m'a présenté Shiva. Tous les trois, nous avons parcouru la France ; les photos en témoignent. Ces souvenirs impérissables sont le trésor de notre amitié. Les mariages ont temporairement créé une distance entre nous ; cependant, les coups de téléphone et nos rencontres régulières restent des liens indéfectibles. La particularité de Kaveesh était de n'entretenir d'amitié qu'avec quelques amis triés sur le volet. Il ne se querellait avec personne ; si l'amertume s'installait, il rompait tout contact. Il avait pour habitude de téléphoner régulièrement uniquement à certaines personnes.
Les décès ne concernent pas seulement la première génération, celle qui, en exil, n'avait pas conscience de son destin ! Que pouvons-nous apprendre du défunt ? L'affection pour les enfants, l'importance de l'éducation pour la génération suivante, une vie saine – au-delà des religions, au-delà des divisions, au-delà de la patrie – la noble naissance de l'être humain qui s'unit par l'amour – la quête du savoir est une richesse impérissable.
En tant que proches et amis qui ont partagé la douleur de sa perte, nous adressons ces quelques mots de réconfort : merci à tous ceux qui se sont unis pour combler le vide laissé par sa solitude, par-delà les différences. La poursuite de ces liens sera notre souvenir de lui.
Cette vie, don de la nature, est continue. La mort est une loi naturelle. La vie humaine, porteuse de souvenirs, est éternelle. Que le dernier voyage de Kaveesh se fonde dans la nature. À tous ceux qui perpétuent son souvenir… Merci.
Le mot « classe » revenait souvent chez Kaveesh. Il n'accordait que peu d'importance aux activités futiles. Comme le montre la photo, il était d'une élégance rare, tant dans son style vestimentaire que dans son comportement. En parlant de cela à son ami Cella, il a dit : « Il n'a jamais utilisé de langage vulgaire, même entre amis. Les médisances et les bavardages futiles étaient très rares chez Kaweesh. En revanche, il n'y avait pas de rires inutiles non plus : la joie et la bonne humeur étaient toujours au rendez-vous avec ses amis.
Non seulement il s'habillait avec élégance, mais depuis son arrivée en France jusqu'à la fin, il a travaillé avec un salaire confortable dans une entreprise de confection italienne appelée Kiton, présente à l'international. J'ai eu l'occasion de travailler dans la même boutique que Kaweesh pendant les vacances d'été. J'ai été choqué par les prix des vêtements. Lorsque j'ai rencontré le gérant la semaine dernière, il était bouleversé et profondément attristé par la disparition de Kaweesh. D'après lui, Kaweesh vivait son travail comme un dieu, n'étant jamais absent, parlant plusieurs langues et ne disant jamais de bêtises. Né à Veemankamat, près de Jaffna, il a vécu une vie tamoule, mais face aux difficultés, il a déménagé à Colombo où il a étudié le cinghalais et l'anglais. » À la fin de son adolescence, il a étudié l'arabe pour trouver un emploi dans un pays arabe. « Il a pris en charge la maison, s'est réfugié en France, a appris le français et a travaillé dur pour sa famille », a déclaré le frère cadet de Kaweesh, la voix empreinte de tristesse et les larmes aux yeux. Nous avons perdu Kaweesh mercredi dernier après-midi ; son frère cadet, arrivé de Londres plus tard dans la journée, était sous le choc. Il reconnaissait Kaweesh sur son visage, dans sa gestuelle et dans sa façon de parler.
À propos de Veeman Kamathil : J'ai rencontré la sœur aînée de Kaweesh à la fin des années 80, dans le cours particulier de Duraisamy Teacher. Aujourd'hui encore, elle a conservé la même gestuelle, la même conversation, la même hospitalité et le même sourire. Partout où il la voit, après s'être enquis de sa santé, son frère cadet parle de Kaweesh. Son affection pour lui est immense. La vie des femmes d'Eelam est marquée par de nombreuses épreuves douloureuses, notamment la préservation des valeurs culturelles et le dévouement aux autres…
Nous avons réalisé que les trois sœurs de Kaweesh… Ses filles, désormais adolescentes, se comportent de manière responsable et attentionnée, et leur affection pour leur oncle est indéniable.
Rex Anna, qui porte avec une grande dignité les responsabilités familiales et sociales, et qui a surmonté la disparition soudaine de Kaveesh comme un fardeau immense, mérite notre respect. Ce décès brutal l'a frappé de plein fouet. Pourtant, il assume pleinement l'organisation des obsèques. Merci Rex Anna ! Bon courage.
Kaveesh a été mon premier ami en cours de français à mon arrivée en France. Que le temps passe vite, 25 ans ! À mon arrivée, j'avais besoin d'une adresse officielle. Après avoir demandé à la sœur de Kaveesh, Rex Anna s'est proposé de me la communiquer. J'en ai bénéficié pendant un an. Un grand merci !
Kaveesh – C'est lui qui m'a présenté Shiva. Tous les trois, nous avons parcouru la France ; les photos en témoignent. Ces souvenirs impérissables sont le trésor de notre amitié. Les mariages ont temporairement créé une distance entre nous ; cependant, les coups de téléphone et nos rencontres régulières restent des liens indéfectibles. La particularité de Kaveesh était de n'entretenir d'amitié qu'avec quelques amis triés sur le volet. Il ne se querellait avec personne ; si l'amertume s'installait, il rompait tout contact. Il avait pour habitude de téléphoner régulièrement uniquement à certaines personnes.
Les décès ne concernent pas seulement la première génération, celle qui, en exil, n'avait pas conscience de son destin ! Que pouvons-nous apprendre du défunt ? L'affection pour les enfants, l'importance de l'éducation pour la génération suivante, une vie saine – au-delà des religions, au-delà des divisions, au-delà de la patrie – la noble naissance de l'être humain qui s'unit par l'amour – la quête du savoir est une richesse impérissable.
En tant que proches et amis qui ont partagé la douleur de sa perte, nous adressons ces quelques mots de réconfort : merci à tous ceux qui se sont unis pour combler le vide laissé par sa solitude, par-delà les différences. La poursuite de ces liens sera notre souvenir de lui.
Cette vie, don de la nature, est continue. La mort est une loi naturelle. La vie humaine, porteuse de souvenirs, est éternelle. Que le dernier voyage de Kaveesh se fonde dans la nature. À tous ceux qui perpétuent son souvenir… Merci.